Nog meer change!

Lang geleden dat ik nog eens op mijn blog geschreven heb. Zo goed als drie maanden! Is de muze dan steeds afwezig gebleven of is alles verslindende luiheid mijn deel geworden? Niets van dat alles; zoals U las in de laatste post heb ik ondertussen een nieuwe baan, en heb ik gewoonweg géén tijd gehad om me te bekommeren om deze blog. Mijn beslommeringen zaten namelijk elders. Ik kreeg de leiding over de vliegdienst van een zgn. “afstandswaarnemingsbedrijf”. Een leutig woord voor een firma die zich bezighoudt met luchtfotografie, en dan vooral allerhande waarnemingen en opmetingen met lasersensoren en ander gesofisticeerd speelgoed. In die hoedanigheid hou ik me bezig met vier speciale vliegtuigen, verspreid over heel Europa, en een 20-tal piloten en navigatoren. Leuke job met heel wat uitdagingen, zeker nadat het desbetreffende departement jaren op apegapen heeft gelegen. Het bedrijf zelve werkt wat traagjes naar mijn goesting, doch dat zal ik hoogstwaarschijnlijk ook weeral gewoon worden.  Niet iedereen gedraagt zich zoals het halve ADHD-konijn welke ik soms placht te zijn. 

 Traagheid:  no wonder, want meer dan de helft van de activiteiten en missies spelen zich voornamelijk af in Oost-Europa. Een kultuurschok mijnentwege, dat kan ik U verzekeren. Niettegenstaande men in die landen ook vooruit wil, blijven er nog veel invloeden over van het communistische verleden. De stalinistische flatgebouwen, de trolleybussen, Trabanten en Lada’s, de grauwe mensen die schijnbaar doelloos – met het onafscheidelijke plastieken zakske – door de straten sloffen. Maar vooral de mentaliteit stuit me nog steeds tegen de borst. Initiatief nemen is onbekend, en uren palaberen over zaken die in 5 minuten opgelost raken zijn schering en inslag. Hongarije viel in deze nog mee, maar Bulgarije heeft mijn inziens nog een lange weg te gaan. Het is haast grotesk om ginder een vergadering mee te maken. Met veel gebaar en in perfect Pidgin English wordt er heel de tijd over… niks georakeld. Een simpel “ja” of “neen” is ook uit de kwestie. Het antwoord begint bij de geboorte van Christus en eindigt een halfuurtje later bij het zinken van de Titanic. Doch niet alles is kommer en kwel; de jonge garde van ginder wil wél vooruit. Het zal alleen nog eventjes duren. Afin, zo kan ik nog een aantal anekdotes vertellen, doch slechts om te vertellen dat ik het écht druk gehad heb. En dat ik blij ben dat ik toch reeds resultaten geboekt heb. Ik beloof op mijn eerste communiezieltje om toch regelmatig hier etwas nieder zu schreiben. Eerst mijn draai vinden, en dat is niet eenvoudig wanneer men na 14 jaar shiften vreten opeens in een “9 to ergens ’s avonds” job belandt. Ik pas me aan, langzaam.