Change!

De laatste tijd begint mijn blog wat te slabakken.  Typisch voor de gemiddelde blogger om na een jaartje (en soms zelfs veel vroeger) last te krijgen van tijdelijke inzinkingen.  Deels te wijten aan de muze, die veel te weinig op bezoek kwam, maar voornamelijk doordat ik met een heleboel andere dingen bezig ben.  Ik heb me – onder andere - in het hoofd gehaald om een roman te schrijven (of toch een poging toch) en ondertussen is die ook op een 8-tal bladzijden blijven hangen.  Wees gerust, ik schrijf met graagte verder, doch dat zal afhangen van de grootste verandering die ondertussen plaatsgegrepen heeft: ik heb een nieuwe job gevonden!

U leest het goed; na 11 jaar, 5 maanden en een klets weken tot het vaste decor te behoren van de Antwerpse luchthaven, vertrek ik naar een nieuw bedrijf in de buurt van Zaventem.  Nog steeds luchtvaart (uiteraard; ik kén geen andere stiel) maar tegelijkertijd ook totaal anders.  Luchtfotografie en datavergaring vanuit het blauwe zwerk, en op een of andere manier lijkt me dat na al die jaren een stuk interessanter dan het versassen van hele horden (ambetante) passagiers.  Daarentegen verlaat ik het bedrijf met gemengde gevoelens; die +11 jaar hebben ervoor gezorgd dat ik met een hele boel collega’s duurzame banden heb kunnen smeden.  Maar ik ben vooral bezorgd om het lot van dit bedrijf dat hopelijk niet al te veel kwaaie momenten meer moet meemaken.  Het gaat niet goed met de Vlaamse luchtvaart en ook wij hebben in de klappen gedeeld, dus ik wens niet liever dat de zaken terug op hun plooi vallen.   Uiteraard zijn er ook minder prettige herinneringen; in het verleden zijn er vervelende dingen gebeurd, en die vooral erg kleinmenselijk van aard waren.  Er zijn ronduit domme beslissingen genomen door ronduit incompetent personeel, doch dit zijn dingen die in een ver – en ondertussen grijs – verleden zijn gebeurd.  Ik denk hier bv aan volstrekt overbodige consultants die vooral handenvol geld gekost hebben, en aan grote lichten die de bus willen nemen van Jersey naar Guernsey, maar zoals gezegd heeft dit niks te maken met de huidige situatie en/of werknemers.    Afin, aan natrappen heb ik eigenlijk absoluut geen behoefte.  Daarentegen zal ik bewust géén afscheidsfeestje organiseren.  Ik zal nog regelmatig op de luchthaven komen voor mijn nieuwe job – en aldus selectief pinten kunnen betalen – maar ik wil absoluut dat soort van feestjes vermijden waarop 50% van de aanwezigen slechts komt meeprofiteren “omdat het gratis is”.  Bovendien zijn dat dan toch windbuilen die ik sowieso nooit kon luchten (en hoogstwaarschijnlijk omgekeerd ook).  De anderen, die ik warme gevoelens toedraag, mogen gerust zijn.  Eventjes berusten, de goeie momenten in het brein vastspijkeren, en dan een nieuw hoofdstuk aanvatten.  Ik heb er goesting in!