Het loopt los!

Lente!  At last!  Of ‘t is toch al een tijdje bezig naar het schijnt.  Een prima moment om één van mijn goeie voornemens waar te maken.  Daar ik de trofee van meest tamme zak tot familiebezit aan het maken was, heb ik besloten om weer te gaan lopen.  Niet eenmalig, maar deze keer proberen vol te houden.

Nochtans, de laatste jaren heb ik een aantal keren gedurende maanden gejogd, tot een of ander voorval me weer in de zetel tussen mijn boeken deed belanden (of aan de toog en dan zonder boeken)  Ik had het namelijk nooit zo begrepen op sport, want je wordt er flink moe van.  Aan mijn genetisch materiaal kan het al niet liggen: vader en broer waren wel sportief, en tot mijn grote verbazing bleek ik er ook op gebouwd.  Het heeft dus eventjes geduurd alvorens ik de geneugten van sport ontdekte, doch met (grote) tussenpozen.  De laatste keer ben ik aldus gestopt toen ik te druk bezig was met het kopen en renoveren van mijn huidige stekje.  Tijd voor een nieuwe start dus!

Het park van mijn nieuwe stede heb ik nog niet uitgeprobeerd, en voorlopig hou ik het nog even bij het vertrouwde rondje in het nog vertrouwdere Zoniënwoud.  Lopen dus, en het deed deugd, maar bovenstaande regels zijn eigenlijk allemaal ballast, want ik wou gewoonweg even een ergernis neerpoten in verband met het lopen.  En ergernissen neerschrijven; daar dienen blogs toch voor?  Deze ergernis gaat dan over diegenen die hun hond uitlaten in het Woud.  Dat zulke beesten best aan de leiband worden gehouden.  Sommigen zijn prima opgevoed, en staren je braafjes aan wanneer je voorbij komt gerend.  Andere vlooienbalen houden zich klaar om net op het laatste moment tussen je benen te springen.

“Mais faites attention monsieur!”    Aha, ‘t is nog mijn fout ook.  Dat mevrouw de Brusselse bourgeoistrut haar Dalmatien dan maar uitlaat in het “Bois de la Cambre”  Ik had graag mijn Reeboks op het klokkenspel van dat lompe beest uitgetest, maar omdat ik een dierenvriend ben (en de hond er in feite niet aan kan doen) had ik dat beter met het baasje gedaan.  Maar ook in dat soort plezantigheden had ik vandaag geen zin.

“Il faut tenir le chien en laisse madamme!  Sinon je lui casse les coui****!”  Dat deed weeral deugd.  Het lopen ook.  En indien het een kleerkast van een vent was geweest had ik braaf mijn b*kkes gehouden