Anno Expo: magertjes… erg magertjes…

“Anno-Expo in Mechelen is een unieke herbeleving van de wereldtentoonstelling!” Althans dat soort van berichten kan er gelezen worden in de pers. De man van Zoniën – cultuurminnend en tevens “into the fifties” – kon het aldus niet laten van deze tentoonstelling te bezoeken. Meteen ook een kans om de vernieuwde Lamot-site te bezoeken. Doch ik vond Anno-expo maar niks. Zelfs indien de toegang gratis was zou ik het maar magertjes gevonden hebben. Smaak is subjectief, maar laat ik het maar eens uitleggen.

De 2 jobstudentes aan de kassa wisten klaarblijkelijk niet helemaal wat ze daar juist aan het doen waren, en gelukkig heb ik dan maar zelf gevraagd welke richting ik uit moest. De 5e verdieping, want erg duidelijk was het niet. Daar kwam je dan terecht in zaal met foto’s en maquettes van allerhande Expo ‘58 paviljoenen. Dit zou geweldig interessant kunnen zijn, maar werd allemaal erg simpel weergegeven. De jaarlijkse tentoonstelling van de architectuurstudenten van Sint-Lukas is niet alleen beter qua vormgeving, maar lijkt me beter georganiseerd. Dit leek meer op een snelle en inspiratieloze improvisatie. Anderen zullen het dan weer – goedpratend – “minimalistisch” heten.

Op een kwartiertje was ik rond, en vandaar ging het naar een lagere verdieping waar een aantal voorbeelden van de toenmalige architectuur in Mechelen onder de loep worden genomen. Tegen een aantal hekken – die je op bouwwerven tegenkomt – werden er foto’s en plannen getoond van de desbetreffende gebouwen, en op een groot scherm kon je in “virtual reality” door het Amerikaans paviljoen lopen. Een leuke gimmick, althans voor 5 minuutjes. En dat was het dan voor de tentoonstelling in de Lamot-site! Tot mijn grote verbazing stond ik alweer buiten en moest er aldaar naar het Mechelse Cultuurcentrum gewandeld worden waar een tentoonstelling plaatsvond van de toenmalige consumptiegoederen.

De ervaring in de Lamot-site had er daarentegen voor gezorgd dat ik dat niét heb gedaan. Gewoon de pontonbrug over en onmiddellijk naar de “Gouden Vis” om deze vergissing door te spoelen.

Wat had ik dan verwacht? Misschien een wervelend audio-visueel spektakel met de kilometers film die er over de Expo zijn gedraaid? Een nagebouwd interieur van een toenmalig paviljoen? Een “virtual-ride” door Expo ‘58 zelve? Ideeën genoeg, en misschien had men maar eens ten rade moeten gaan bij de kerels die indertijd “Cités-Cinés” in Gent organiseerden. Een dijk van een tentoonstelling, waar men er zelfs in geslaagd was van een compleet stukje New-York uit de “fifties” na te bouwen. En ik twijfel er niet aan dat de studenten van plaatselijke en andere kunstacademies tot meer in staat zijn. Anno-Expo was magertjes en eigenlijk teleurstellend. Ik moet zelfs beginnen geloven dat het slechts een opgeblazen stunt was om Mechelen even in de kijker te zetten. Wat zeker mag – en moet! – maar deze stad heeft veel meer te bieden dan dit soort van amateuristische tentoonstellingen! Bezoek de stad Mechelen, maar Anno-Expo is zijn 6€ niet waard. Hoe zei Franky Loosveld het alweer? “Zever! Gezever!”