De man van Zoniën en gladde immo-makelaren

Zoals reeds eerder verteld is de man van Zoniën op zoek naar bakstenen en dakpannen. Het zou bovendien de eerste keer zijn dat ik eigenaar word, en de voorlaatste keer dat ik verhuis. De voorlaatste keer, omdat ik momenteel nog niet voldoende kluiten bezit voor mijn terugkeer naar het platteland. Alleszins heeft deze countryboy, deels uit praktische overwegingen, deels uit goesting, zijn oog laten vallen op het hoofdkwartier der “Maneblussers“.

Yup, ik kén de stad. Ik bracht er 4 jaar door in mijn studententijd en heb er zeker geen (al te) slechte herinneringen aan. Toendertijd – 15 jaar geleden – was het een ietwat grauwige stad, waar weinigen bleven plakken. Spotgoedkoop in die tijd, ondermeer vanwege het wat grijze imago. Het was dan ook een aangename verassing toen ik na al die jaren terug mijn opwachting maakte in de stad. Het mag gezegd worden: Mechelen is er enorm op vooruit gegaan, en klaarblijkelijk erg in trek bij de jonge tweeverdieners die een stekje zoeken op de as Brussel-Antwerpen. Net zoals deze éénverdiener dus. Vooral het westen van de stad heeft een enorme boost gekregen door de aanwezigheid van de Lamotsite. De prijzen zijn ietwat minder aangenaam geworden. Ook in Mechelen strijken de loftbewoners neer en het is erg moeilijk geworden om nog iets betaalbaars én in deugdelijke staat te vinden. Althans in mijn budget, tenzij ik kies voor de “soortement volksere wijken” (ahum) in het oosten van de stad. Waarvoor ik graag pas – nu en 15 jaar geleden – maar dit geheel terzijde.

Ik heb de (plaatselijke) woningmarkt reeds een halfjaartje bestudeerd en het werd dus tijd om ook in de praktijk een aantal bezoekjes te plegen aan de immokantoren. Kwestie van het wereldje te leren kennen. Uiteraard schuim ik ook de “annonces” af in de reclameblaadjes en plan ik een aantal “wandeltochten” in de stad, maar eerst ging ik dus eens kijken wat de immokantoren te bieden hadden. Eén ding is zeker; hoogstwaarschijnlijk zal het toch een appartement worden. Huizen (huisJES!) zijn gewoonweg te duur of vergen téveel renovatiewerken. Afin, we kijken de kat uit de boom, en ik had dus nog nooit een makelaar bezocht. Uit goedingelichte bron – from inside the branche – kwam deze onwetende te weten dat de gevraagde prijzen sowieso 10% te duur zijn. En dan nog; puur en alleen door speculatie zijn de meeste panden 30, 40 en zelfs meer procenten te duur geprijsd. Niettegenstaande deze man van principes het daar zeker moeilijk mee heeft, zal ook ik me daar bij neerleggen. Weliswaar na zware onderhandelingen – ze zullen het geweten hebben! Maar bij deze dus een beschrijving van mijn eerste close-encounter met een immo-makelaar. Het ging hier over een rijhuisje. Stond simpelweg op het internet te pronken. Vraagprijs minus 10% lag zeker binnen het budget, en de (enige) foto zag er best wel leuk uit. Alhoewel, ik dit reeds verdacht vond, en bovendien was het adres niet opgegeven. U weet ongetwijfeld wat dit betekent – er schort iets aan de omgeving! – en de binnenkant is niet om aan te zien. De makelaar was de vriendelijkheid zelve. Vlotjes (té vlotjes), typische ideale schoonzoon en bovendien hing er een misselijkmakende geur van goedkope parfum rond deze kerel. Dat het een woning met “karakter” en “potentiëel” was. En ook daar was ik gewaarschuwd; deze gladjanussen gebruiken “karakter” en “rustiek” als yuckspeak voor panden die nog slechts met “planchetten” en schimmel aan elkaar hangen. Wat dus het geval bleek. Maagdelijk wit aan de buitenkant, een ravage aan de binnenkant. Aan de spoorweg. Ik had het kunnen denken… En ondertussen ratelde de kerel voort met zijn gladde praatjes, zonder me ook maar een keer aan te kijken. Verkoopstechnieken uit de cursus marketing van het 1e jaar. “Laat het maar eens bezinken” zei hij. “Pauv’type” dacht ik bij mezelf en zei: “ik vrees dat dit nog lang te koop zal staan!” Met een grijns reed ik terug naar Antwerpen. We vinden wel iets, bij tijd en stond. In Mechelen.