Geknipte vleugels…

“En waarom zijt gij in godsnaam gestopt met vliegen?  Allez jong… beroepspiloot!”  Gevolgd door nog wat verdere lyriek over Airbussen, Boeings allerhande en straaljagers. 

Die vraag krijg ik wel meer gesteld, wanneer men te weten komt dat ik ooit regelmatig door het blauwe zwerk fladderde.   Goed, ik zal het dan maar eens neertokkelen.  Kort en bondig, alhoewel het een lang verhaal is met vele facetten.  Here we go, Takeoff Power Set…

Piloot worden doe je niet zomaar.  Het is een roeping, van kleins af aan.  Keihard studeren, een financiële aderlating, jezelf ontzeggen wat je leeftijdsgenoten doen en vooral volhouden.  En op mijn 19e was ik dus reeds aan het zweefvliegen en een jaartje later deed ik hetzelfde met een motor in het vooronder.  Allemaal betaald met noest werken als jobstudent tijdens alle mogelijke vrije momenten.  “Couchettiste” bij Wagons-Lits op de slaaptreinen naar het Zuiden.  Eenmaal afgestudeerd kon ik mijn zinnen zetten op de “gevorderde vliegopleiding”.  Maar uiteraard diende ik te beschikken over de nodige kluiten – een half huis – en aldus koos ik voor een modulaire training.  Werken en sparen, module afwerken, geld op, werken en sparen, etc…  Ook de bank was blij om mij tot hun klanten te rekenen.  Ja, allemaal zelf betaald, in tegenstelling tot sommige fils-à-papa’s, maar dat is een ander verhaal.  Van fantastische avonturen – mijn training op tweemotorige toestellen in de States – tot regelrechte ellende die te lang duurde – mijn anderhalf jaar studeren voor de aartsmoeilijke theorie-examens voor lijnpiloten.  Neen, niet de huidige – en simpeler - Europese leergangen, maar de toenmalige Belgische “TP”, die velen tot wanhoop heeft gebracht.

In 2001 was het zover!  Na 4 jaar modulair klussen en op de rand van het failliet zette ik voor de laatste maal de G-KWIK, een Partenavia P68B, op de luchthaven van Kortrijk neer.  Ik had “alles”, ik was klaar voor het grote geweld!  Boeing, Airbus en 3 strepen op mijn schouder!  Het was 7 augustus 2001.  Een kleine maand later was het om zeep.

9/11 en het Sabena-fiasco had me de das omgedaan.  De volledige luchtvaartwereld stortte in elkaar, en zo ongeveer 1500 ervaren piloten overspoelden een markt die niets meer te bieden had.  Iedereen huilen om de Sabeniens, en niemand die iets gehoord had van de paar honderd “ab-initios” zoals ik, die hun droom en investering in rook zagen opgaan.  Om de dingen te compliceren kreeg ik er bovendien nog eens een pak gezondheidsproblemen bovenop.  “Anxiety Disorder“  Paniekaanvalletjes, maar dan van het chronische soort.  Ik moet niet vertellen dat dit gegeven mij medisch diskwalificeerde.  Naar het schijnt een combinatie van oververmoeidheid (werken in shiften, trainen, studeren en weinig slapen) en maandenlange stress.  Voeg daarbij het “zwarte gat” en ontgoocheling (understatement) van het fiasco van 2001 en je hebt “prijs”.

Tot voor een jaar was het absoluut niet veel soeps op de pilotenmarkt in tegenstelling tot nu, waar we met een tekort zitten.  Toen in 2004 mijn medisch probleem enigzins onder controle was, heb ik de boel met mijn laatste centen nog eens geldig gemaakt, want een vliegbrevet moet jaarlijks “wedergeldig” gemaakt worden.  Ieder jaar de examens opnieuw doen.  En betalen, want indien je geen werk hebt als piloot, dien je daar dus zelf voor op te draaien.  Toen kwam ik tot de vaststelling dat er de volgende jaren geen beterschap ging komen qua jobs, en vertelde een gespecialiseerd luchtvaartarts me dat mijn gewezen “probleem” niet compatibel is met de loopbaan van lijnpiloten.  Ik ben dat “probleem” ondertussen goed meester, dat wel, maar je blijft er gevoelig voor en ik kan mezelf geen fouten permitteren wanneer ik beroepsmatig zou vliegen.  Daarom dat het uiteraard ook niet toegelaten wordt.  Het zij zo, ik heb het in 2006 opgegeven.  De “sollen” waren toch op en de speeltijd was over.  Het had geen zin meer om te hopen op een verloren zaak.  Er zijn belangrijker dingen in het leven.  

Ja, af en toe heb ik last van een oprisping van verbittering, maar over het algemeen begin ik de situatie toch langzaam te accepteren.  Ik heb het hoegenaamd niet aan mezelf te wijten, maar aan externe factoren waar ik niets aan kan/kon veranderen.  Dat heet dan het “noodlot” of “verkeerd karma op de verkeerde plaats”  Maar niet getreurd!  Het zal voor een volgend leven zijn!  En dan vliegen we met raketten en vliegende schotels!  Zeg nu zelf; een retourtje Mars of Pluto is een stuk interessanter dan Antwerpen-Londen of Brussel-Birmingham niet?  Misschien dat ik wel wat avonturen uit mijn “vliegend decennium” op deze blog neerzet.  Wie weet, als ik goesting heb.  Bij deze, nu weet U het ook.