Ik dacht eerst een en ander te schrijven over zondagsrijders en hun gevaarlijke rijgedrag op verlengde weekends en aanverwanten, tot ik terugdacht aan een discussie van een tijdje geleden. Mijn tekstjes mogen er ook eens “d’erover” zijn. Althans wat sommigen zullen denken. De discussie ging erover dat er schijnbaar problemen zijn met bepaalde groepen “nieuwkomers” alsook met de minder verse nieuwkomers – of moet ik “oudkomers” zeggen? Neen, het gaat uiteraard niet over geïmmigreerde Eskimo’s, Papoea’s, Finse Lappen of Kayapo-indianen. U weet ongetwijfeld over wie ik het heb. Dat het nu even doorbijten is met die wrevel, maar het uiteindelijk allemaal goed komt en we dan zullen kunnen genieten van al de positieve effecten der “multiculturele verrijking”! Hoera! Maar ik bleef eventjes verweesd achter, want wat zou die multiculturele verrijking kunnen betekenen voor mezelf? Ik had er nog niet bij stilgestaan, en ga bij deze de zaak eens grondig analyseren en proberen vast te stellen of ik - cultuurminnend die ik ben – verlichting en baat kan hebben bij dit fenomeen. Of ik nieuwkomers ken?
Zeker, maar ze zijn meestal hoger opgeleid en haast geassimileerd. Ik kan er ook niet aan doen; ik drink graag een pint met deze mannen, maar ze zijn dus niet diegenen waardoor ik “verrijkt” kan worden – ze zijn immers teveel de Leitkultur nagelopen. Daarentegen ontmoet ik af en toe medelanders die nog “echt” zijn. Neem nu de jongens van de schoonmaakploeg. Brave jongens, zeker, maar onze conversaties beperken zich tot “everyday chit-chat”, waarbij ik me vaak moet bedienen van een soort van pidgin om me verstaanbaar te maken. Ik kan er ook niet aan doen; ik heb een vreselijk Brabants accent en mijn Berbers is allesbehalve goed, om nog maar te zwijgen van mijn ronduit slechte kennis van Melanesische dialecten. Tot zover dus de uitwisseling van diepgaande gesprekken en het filosoferen over het leven. Maar we hadden ’t over cultuur. Neem nu de literatuur. Heb ik daar enige kans op verrijking? Hoe heten al die schrijvende nieuwkomers alweer? Euh… Ik heb “Par Avion” wel eens gelezen, maar qua persoonlijke smaak verkies ik oa. Tolkien en non-fictie. Tot zover ook de literatuur. De plastische kunsten dan! Beeldhouwen, Schilderen en dergelijke. Euh… De namen schieten me nu niet direct te binnen… Er zijn er toch hoop ik? Mja, tot zover de plastische kunsten. Reizen dan! Yup, de architectuur, overblijfselen uit de oudheid, de couleur-locale in de landen van herkomst… Mooi, maar ik verkies de bergen, Oceanië, Scandinavië en het Noord-Amerikaanse continent. Hier zal ik dus ook niet verrijkt worden. Maar er is toch nog muziek? Raï, Rap of religieuze gezangen? Niettegenstaande ik een eclectische muzieksmaak heb, verkies ik snoeiharde gitaren of het betere klassieke werk. Weeral niets… Religie? Eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik blij ben dat we daar van afgeraakt zijn. Marx had gelijk. Neen, religie kan me weinig boeien vrees ik. De ontmoetingsplaatsen zoals de theehuizen en VZW’s dan? Nope, ik hou niet van wit TL-licht, heb graag een muziekje op de achtergrond en verkies een goede Trappist boven mierzoete thee. Ik kan het ook niet helpen, Het is nu eenmaal mijn persoonlijke smaak. Maar er zijn wel een aantal “nieuw-gekomen” stand-up comedians en humor is universeel niet? Goh, Rwina en mannen zoals Amhali? Mag ik het wat flauw vinden naar mijn persoonlijk goeddunken? Ik hou eigenlijk meer van Blackadder, Fawlty Towers en Urbanus. Ook hier kan ik wederom niet aan doen… Dan is er nog de… euh… euh… gastronomie! Lekker hoor, maar wanneer het over de snelle hap gaat, eet ik liever geen pita met looksaus. Geef me maar een Döner-kebab met extra feta en champignons, cocktailsaus en extra pepertjes! Maar spijtig genoeg ben ik noch in Antwerpen, noch in Gent, een goeie kebabzaak tegen gekomen die ze maakt zoals ze in Limburg doen. Gossie, ik geraak dus helemaal niet “verrijkt”… Waar hebben ze het dan in vredesnaam over? Het zal wel weeral aan mezelf liggen… Maar dit geheel - en zoals immer – terzijde. Het mag ook eens “d’erover” zijn!






Voila se, hier hebt ge het! Als nu de Limburgers zich nog gaan moeten assimileren dan is er nergens nog een lekkere kebab te bespeuren!
Oh, maar ik heb er al een “geassimileerde” gegeten hoor! Bij een Italiaanse snackbar in Diepenbeek – even lekker hoor! De gastronomie hoeft dus niet geassimileerd te worden! Nu de nieuwkomers witloof met kaas en hesp laten proeven