De man van Zoniën is terug van een welverdiende skitrip. Vijf dagen in Innsbruck. En reeds van weken tevoren had ik gezien dat de sneeuw dik lag en naar het schijnt van goede kwaliteit was. Een paar weken geleden dus, want nu bleek dat het sinds lang niet meer gesneeuwd had. Niettegenstaande de sneeuw nog steeds meer dan 1.2 m dik lag bleek dit dus een oude laag te zijn die iedere dag aangevuld werd met het twijfelachtige product van sneeuwkanonnen. Een keiharde baan (ik voelde het!) die in de namiddag veranderde in een soort van “slush” die je het beste kon vergelijken met sorbetijs. Geen ideale omstandigheden dus. Het dal was volledig sneeuwvrij. Temperaturen van rond de 20° en op de hellingen kwamen we gemakkelijk boven de 10°. Skiën in T-shirt was perfect mogelijk. In februari!?! Nog nooit meegemaakt.
Onderaan zie je een foto, genomen op de piste, ergens rond 2500m hoogte. Gras langs de kanten… Is er dan toch iets aan de hand? Zijn we stilaan aan het opwarmen? Zelfs plaatselijke inboorlingen vrezen voor hun commercie. Anderen denken dat het nooit zo’n vaart zal lopen en vertellen erbij dat verleden jaar 3 keer meer sneeuw viel dan normaal. Ik zal volgend jaar nog eens verifiëren, maar ik vrees dat skiën een probleem gaat worden. Althans onder de 3000 meter. Binnen 20 jaar enkel voor de happy-few, in de Himalaya, boven de 5000m en mét zuurstofmaskers? Dit jaar hebben we ons gelukkig nog geamuseerd! 
In Japan (en ook in de Ardennen) zijn ze bezig met het plaatsen van koelsystemen in de grond om de pistes een heel jaar lang sneeuwrijk te houden!
Dàt noem ik vooruitgangsoptimisme.
Maar wat voor soort “sneeuw”-kwaliteit krijgen we dan? In de zomer zie ik dat al snel in een grote “sorbet” veranderen