Kentering…

De Man van Zoniën doet de nachtshift. Alles loopt op wieltjes, dus even tijd om te schrijven. Een kentering – en niet het obligate lijstje met goede voornemens, maar dingen die dit jaar naar alle zekerheid zullen veranderen. Grote veranderingen. Laten we maar eens beginnen op professioneel gebied. Ik ben tevreden met mijn job. Ik doe het werk graag, er is een goede atmosfeer, kameraadschap, ik heb relatief veel vrije tijd (shiften!) en het loon kan (zoals bij iedereen) altijd beter. Maar ik heb het gevoel, dat ik na 10 jaar bij dezelfde werkgever, in een doodlopend steegje ben beland. Ik ben niet alleen steeds ambitieus geweest, er is ook steeds de honger naar nieuwe kennis en uitdagingen. De pyramide naar boven toe, wordt erg smal. Carrière maken zal praktisch niet lukken. Veel nieuwe dingen en uitdagingen zitten er niet meer aan te komen. Een regionale luchtvaartmaatschappij blijft een regionale luchtvaartmaatschappij. Ook indien ze door een van de wereldspelers werd overgenomen. Terug naar Zaventem dus. Nieuwe uitdagingen, verdere vervolmaking, nieuwe indrukken en kansen. En meer kansen op promotie, en aldus mijn reeds vergaarde kennis ten dienste stellen van een nieuw project. Ik zoek dus stilletjesaan, tot er een geschikte baan in zicht komt. Niet het eerste het beste, ik zit nog even goed.

In dat geval zou het onnozel zijn (en milieu-onvriendelijk) om iedere dag naar BRU te pendelen vanuit Antwerpen, en dan nog met de eigen wagen. Bovendien, na 3 jaar in de stad heb ik me de volgende conclusie gemaakt: ik aard niet goed in de stad. Niet verwonderlijk daar ik de luxe had van op te groeien in een landelijk dorp, toch dicht bij de grootstad en zijn infrastructuur gelegen. Zelfs toen ik in Limburg woonde, was dat in de nabijheid van een provinciestadje. De rust en het bedaarde van het platteland, gecombineerd met de voordelen van de stad, en dan nog om de hoek. En met de grootstad heb ik een haat/liefde verhouding. Top op het gebied van cultuur en amusement, want alles ligt in de buurt. Toffe buurten, en dan vooral in de zomer, waar je jezelf op sommige pleintjes in een zuiderse stad waant. Toffe kroegen, musea, grote bibliotheken, toffe mensen, etc… Aan de andere kant de anonimiteit, té weinig groen, de drukte en soms de mentaliteit die me tegen de borst stoot. Daarentegen durf ik gerust toegeven dat ik het échte platteland ook niet romantiseer. “Het is dan ook wel overal iets”, zou Brusselmans zeggen. En onbetaalbaar, zeker tussen Antwerpen en Brussel. Dito in mijn eigen streek. Alleszins, na wat rondvragen bij ervaringsdeskundigen, ben ik tot de vaststelling gekomen dat het rond Mechelen wel binnen het budget en ligt en waarschijnlijk met goesting zou zijn. Mechelen en omliggende parochies it will be. We zien wel. Misschien net de combinatie die ik zoek en ik ken het ook; ik studeerde er immers 4 jaar.

And we go back to the good old days. De Man van Zoniën speelde vroeger trompet in de harmonie. Steeds graag gedaan – en niet alleen voor de pinten En ik ga er terug aan beginnen.  Een instrument (goed) bespelen is een uitdaging en kan grote voldoening geven. En dan nog de kameraadschap. Maar vooral het feit dat ik terug actief deelneem aan het verenigingsleven en aldus de band met mijn dorp terug sterker aanhaal. Ik zie het helemaal zitten. En Mechelen is helemaal niet ver van Antwerpen en mijn hang-out’s. Nu nog iets betaalbaar vinden – maar we hebben tijd!