Pinkstermaandag en Oxfam

Nadat bleek dat er geen fietsen meer te huren waren in Gent Sint-Pieters zijn we even gaan brainstormen over wat we dan gingen gaan doen op Pinkstermaandag.  Brainstormen op het terrasje van het “Oxfam thee- en eethuis” met zicht op het reeds gezellig drukke Koningin Maria Hendrikaplein.  Goed bezet die terrasjes, behalve bij Oxfam waar er slechts drie (3) tafeltjes bezet waren.   De man van Zoniën was weeral in een filantropische bui en nam dus gretig plaats.  Vijftien (15) minuten gewacht.  Geen garçon of garçonette te bekennen.  Neen, het was zeker geen zelfbediening.  Ik heb het nauwkeurig gecontroleerd.  Bij deze dus een welgemeende “den boom in” voor het “Oxfam thee- en eethuis.  Daarentegen kon ik weeral graag fulmineren tegen “langharig-links-werkschuw-tuig-dat-geen -verstand-heeft-van-commerce”.   Gelukkig maar.  Ik zal volgende keer wel een kapitalistische koffie gaan drinken.

Multiculturele verrijking!

Ik dacht eerst een en ander te schrijven over zondagsrijders en hun gevaarlijke rijgedrag op verlengde weekends en aanverwanten, tot ik terugdacht aan een discussie van een tijdje geleden. Mijn tekstjes mogen er ook eens “d’erover” zijn. Althans wat sommigen zullen denken. De discussie ging erover dat er schijnbaar problemen zijn met bepaalde groepen “nieuwkomers” alsook met de minder verse nieuwkomers - of moet ik “oudkomers” zeggen? Neen, het gaat uiteraard niet over geïmmigreerde Eskimo’s, Papoea’s, Finse Lappen of Kayapo-indianen. U weet ongetwijfeld over wie ik het heb. Dat het nu even doorbijten is met die wrevel, maar het uiteindelijk allemaal goed komt en we dan zullen kunnen genieten van al de positieve effecten der “multiculturele verrijking”! Hoera! Maar ik bleef eventjes verweesd achter, want wat zou die multiculturele verrijking kunnen betekenen voor mezelf? Ik had er nog niet bij stilgestaan, en ga bij deze de zaak eens grondig analyseren en proberen vast te stellen of ik - cultuurminnend die ik ben – verlichting en baat kan hebben bij dit fenomeen. Of ik nieuwkomers ken?

De Westhoek!

De vriendin van de man van zoniën is uit de Westhoek. Logisch dat we dus ook daar terechtkomen. Zomaar, à l’improviste, naar Diksmuide gereden. Keurig en mooi stadje. Erg verwonderlijk hoe de historische markt er erg authentiek uitziet als je weet dat het plaatsje naar de verdoemenis is gebombardeerd tijdens de Eerste Wereldoorlog. Mooie omgeving dus, die “verwoeste gewesten”, alhoewel ik teleurgesteld was in het begijnhof, dat ik me iets groter had voorgesteld. Misschien dat ik me teveel spiegel aan het begijnhof van Diest, welke tot de mooiste en grootste van de Lage Landen behoort, maar dit uiteraard geheel terzijde.

Vandaar met flukse tred naar de Ijzertoren! Stel je voor - ondergetekende, Vlaams-bewust in hart en nieren, heeft nog nooit voet gezet in de Ijzertoren! Ik heb maar snel die schande ongedaan gemaakt en even later stond ik te genieten van een majestueus uitzicht dat ging van de Kust naar Frankrijk, over het Heuvelland en veel verder. Binnenin kan je een museum bezoeken over de geschiedenis van de Vlaamse Beweging en vooral over de Eerste Wereldoorlog en al de ellende die ermee gepaard ging. Beklemmend, en uiteraard een gebeurtenis die nooit of te nimmer vergeten mag worden! Een beetje verkommerd en stoffig dat museum, maar de laagste verdiepingen met een perfect nagemaakte ondergrondse “dug-out” van de Britse troepen maakte veel goed! Het viel al bij al goed mee, maar misschien dat er een en ander aan de vormgeving van de tentoonstelling veranderd kan worden? Meer gebruik maken van moderne audio-visuele technieken? Meer interactie? En misschien een aangepast programma voor kinderen bedenken? Soit, ik laat het over aan de specialisten. Mijn lang beloofde plicht is bij deze alleszins vervuld!

Op naar Vleteren! Juist! West-Vleteren en zijn abdij, die ik geen blik gegund heb daar ik reeds mijn volle aandacht gericht had op het bezoekerscentrum “De Vrede”. Het “verbruikerslokaal” dus. Stampvol. Gelukkig buiten nog een tafeltje gevonden alwaar ik, Trippel-liefhebber in ‘t kwadraat, me de Trappist van 12° heb laten smaken. Neen, ik heb het geloof niet (terug)gevonden, maar de paters van Vleteren hebben er een supporter bij! De man van Zoniën was weeral tevreden.

De personeelsdienst is afwezig…

Jawel, de man van Zoniën is ook weeral aan het rondkijken. Tien jaar in hetzelfde bedrijf! Ik ben haast een decorstuk geworden en bovendien zijn er geen mogelijkheden meer om mezelf te verbeteren. Rustig rondzoeken, een e-mailalert op Stepstone en Monster, en de jobpagina van Brussels Airport analyseren. Het boomt in de luchtvaart, maar dan vooral voor jobs op lagere echelons en dus niet voor ondergetekende, die reeds een stap hoger mag mikken. Een select clubje, dat luchtvaartwereldje, waar iedereen iedereen kent en de weg naar hogere verdiepingen via een “flessenhals” gaat. Voeg daar vriendjespolitiek, ellebogenwerk en stroopsmeerderij bij en je komt er wel. Maar dat geheel terzijde.

In afwachting van een geschikte en interessante job stuur je dus een aantal spontane sollicitaties. Even laten merken dat je nog bestaat. Dat je CV weeral een halve pagina langer geworden is. En zo hoort het ook volgens de boekjes. Maar wat een ergerlijke mentaliteit van de plaatselijke personeelsdiensten! Van één bedrijf krijg ik een standaardmail terug met bevestiging van ontvangst , daarna niks meer. Van de andere bedrijven hoor ik gewoonweg niets. Niks, niente, nichts, nada. Ik betwijfel het zelfs of mijn mails bewaard gebleven zijn. Voor al die personeelsdiensten: een welgemeende F*CK YOU! Klaarblijkelijk is men de basisregels van het fatsoen vergeten, en ik zal ze dus nog één keer uitleggen: wanneer iemand een mail stuurt ter sollicitatie, stuur je een mail terug die de goede ontvangst bevestigt. Is er geen vacature beschikbaar, dan stuur je een mail terug waarin je de sollicitant bedankt voor de interesse en hem/haar vertelt dat ze in de reserve zitten. Zo gebeurt het toch bij ons. Proficiat aan onze personeelsdienst!

Estafettestokje…

Dit is volgens mij een typisch iets uit de koker van een dame. Kreeg ik volgend estafettestokje toegeworpen. En ik zal de dames dan ook maar even plezieren zoals het een gentleman betaamt!

Allright:

1. Neem tot u het dichtstbijzijnde boek van 123 (of meer) pagina’s.

Ik heb er direct eentje uit mijn boekenkast genomen dat los bovenop de rest lag. “Bwana Kitoko en de koning van de Bakuba” Interesseert de gemiddelde sterveling geen lor. Maar een geschiedenisfreak zoals ik, kan dit werkje over politieke intriges op de vooravond van de onafhankelijkheid van Congo best wel pruimen.

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de vijfde zin.

Toen het ziekenhuis van Mushenge viel, heeft hij gevochten voor een nieuwe dokter.

3. Noteer de volgende drie zinnen.

Of neem nu de kunstschool van Mushenge. De nyimi heeft in Kinshasa al zijn invloed gebruikt om de diploma’s van die school te laten erkennen. Enkele uren later leer ik Georges en Augustin in een heel andere gedaante kennen.

Voila. Spannend hé? Wat hebben Georges en Augustin te verbergen? En nu moet ik het stokje doorgeven. Eens proberen of Sascha en Polle thuisgeven?

Het was weer de moeite…

…dit weekend in het Hallerbos!

Lulu Wang, agent van Rood China

Wie er wie de kop intimmert in Tibet weet ik niet.  Of het beeld van de westerse of Chinese media correct is kan ik niet verifiëren.  En Lulu Wang evenmin.  Op geledraak.nl schrijft ze een open brief over Tibet waarin ze het opneemt voor de Chinese Volksrepubliek.  Zelden een propagandapamflet als dusdanig gezien.  Maar volgende passage stoot me werkelijk tegen de borst: “…Als men geschiedenisboeken of officiële documenten raadpleegt, weet men dat Tibet al eeuwenlang een onderdeel van China is, maar in sommige kranten, radio- en televisieprogramma’s is steeds sprake van de bezetting van Tibet door Han-Chinezen…”

Laten we even die logica doortrekken.  België is eeuwenlang onderdeel geweest van Frankrijk, Nederland, Oostenrijk en nog een aantal andere staten, rijken en -dommen.  Waar wacht men op om ons terug in te lijven?  We waren immers eeuwenlang deel van X, Y en Z.  Nog zo eentje Lulu; ik denk niet dat de Tibetanen ooit gevraagd hebben om ingelijfd te worden, maar China zal wel in de plaats van de Tibetanen gedacht hebben veronderstel ik?  Boeken schrijven Lulu, geen propaganda verkopen.  Ik had een beter gedacht over u.

Free Tibet gedomme!

Het S.M.A.K en andere musea

Erfgoeddag vandaag, en dus ook de ideale gelegenheid om wederom een museum te bezoeken. En vandaag diende er niet betaald te worden. Gelukkig maar, zoals u verder lezen kan.

Daar ik ondertussen weeral een paar jaar met tussenpozen rondloop in Gent leek dit me de geschikte gelegenheid om het S.M.A.K te bezoeken. Veel van gehoord, maar nog nooit aan de oude Floraliënpaleizen geraakt. Mijn oordeel? CRAP! ZEVER! Nog nooit zoveel nietszeggende brol bij elkaar gezien! Hoogstwaarschijnlijk zijn er wel ergens über-intellectuelen te vinden die een of andere wollige uitleg weten te verzinnen bij de schabouwelijke voorbeelden van “entartete kunst” die er op de planken staan en liggen. Neem nu die stoel die versplinterd ligt onder een rots. Een stoel. Gebroken en versplinterd. Onder een rots. Fijn voor de liefhebbers. Deze cultuurbarbaar vindt er geen lor aan. Integendeel, het versterkte mijn idee dat de meeste hedendaagse (zwaar overroepen) kunstenaars ofwel continu een stuk in hun kraag hebben of regelmatig aan de paddo’s zitten. Gelukkig was het dus gratis…

Van grote miserie naar de overkant; het Stedelijk Museum voor Schone Kunsten. Verademing! Geweldig mooie werken gezien. Rubens, Ensor, Magritte, Van Dyck, Permeke… Afin, ieder zijn smaak dus, en om toch iets positief te zeggen over het S.M.A.K: hun Broccolisoep mag er best wezen! Nog zo’n Aha-erlebnis: de “Kruisdraging” van Jeroen Bosch gezien in het SMK. U weet wel, Jeroen Bosch liet zich voor dit werk inspireren door de “Vetzakken” uit het “Peulengaleis”.

Hitler spreekt!

Via de Humo webstek kwam ik terecht op een documentaire, te vinden op google.video, die een ongeziene kant blootlegt van een der grootste - zoniet dé grootste - schurk aller tijden. U heeft ongetwijfeld reeds fragmenten van zijn toespraken gezien; streng geregisseerde orgieën van schor geblaf en gebral. Daarentegen wist men, tot voor kort, amper hoe hij in het dagdagelijkse leven klonk en wat hij aan intimi vertelde.

Met behulp van forensische software, een expert-liplezer en een stemmencoach is men erin geslaagd om te reconstrueren wat hij te vertellen had op de vele “home-movies” (altijd zonder klank) die er op de “Berghof” zijn gemaakt. Wat zei hij tegen Eva Braun? Hoe dacht hij over zijn kornuiten? Wat dacht hij over de wereld rondom hem? Een intrigerende documentaire voor geschiedenisfreaks zoals ik, en misschien toch even de moeite om te bekijken. Let op, de docu duurt 45 minuten, en wordt interessant vanaf minuut 19. Met dank aan de mannen van Humo.

Man 5 maanden zwanger!

Huh? “Val naa doêd; wo goat de weireld heine…” dacht ik bij mezelf, toen ik de artikelkop las op “de Standaard online“. En neen hoor, ‘t is geen hoax, integendeel zelfs. Het artikel in kwestie gaf een plausibele verklaring. Het moet alleszins nogal een zicht zijn! Vanaf nu zal ik alle mannen met een “toogzweer” met de nodige achterdocht bekijken!